ΕΙΚΟΝΕΣ ΑΠΟ ΟΡΕΙΒΑΤΙΚΕΣ
ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΑ ΒΟΥΝΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ
(PICTURES OF MOUNTAINEERING
ROUTES IN THE MOUNTAINS OF CRETE)

ΟΤΑΝ ΤΑ ΟΡΗ ΣΕ "ΧΟΡΕΥΟΥΝ" ΣΕ ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΣΚΟΠΟ

Έχεις συλλάβει τον εαυτό σου έστω και μια φορά τουλάχιστον να συνδυάζει την μουσική με το τοπίο γύρω του; Η ακόμα "χειρότερα" να σε "χορεύει" ο τόπος ο ίδιος; Στην Ήπειρο  η μουσική, είναι "μυσταγωγική", αργή και τα όργανα στον "τόπο", σε χορεύει "γλυκαίνοντας" έγνοιες, έρωτες, απώλειες... τοπίο και μουσική κάνει τους ανθρώπους να κάνουνε "χωριό".


Ένα τέτοιο "χωριό" υπάρχει και στα Τζουμέρκα. Το καταφύγιο των Πραμάντων με τον Μπαμπη και την Πωλα από την μία και το καταφύγιο των Μελλισουργών από την άλλη με τον Φωτη έχουν ενώσει κυριολεκτικά τις δυο μεριές του βουνού οχι μόνο με τα μονοπάτια που συντηρούν αλλα  προσφέροντας τετοια φιλοξενία  που σε συνδυασμό με τον τόπο θα σε κάνει να πεις οτι απλά.... επέστρεψες σπίτι.


Πολλά καταφύγια παρέχουν υπηρεσίες οδηγών για τις γύρω περιοχές ωστόσο το καταφύγιο στην Πραμαντα έχει μια πρωτοτυπία χρόνια τώρα. Ίσως είναι το μόνο εδώ και καιρό που έχει τετράποδο συνοδό βουνού, την θρυλική Ζαρα η οποία φυσικά με τα χρόνια έχει γίνει πολύ επιλεκτική στις ομάδες που συνοδεύει.Η οποία φυσικά φροντίζει και για την εκπαίδευση των νέων στελεχών της ομάδας. Κάπως έτσι κρατιούνται οι παραδόσεις στην Ηπειρο υποθέτω... από γενιά σε γενιά.



Αν λοιπόν βρεθεί κάποιος στην περιοχή και δεν έχει διάθεση για ενδιαφέροντα πράγματα όπως ανάβαση στην κορυφή Στρογγουλα ή παγοαναρρίχηση σε έναν απο τους καταρράκτες της μπορεί να ακολουθήσει το πανέμορφο κυκλικό μονοπάτι Καταφύγιο Πραμάντων- Καταρράκτες Μελισσουργών- Καταφύγιο Μελισσουργών και πίσω στο καταφύγιο Πραμάντων. Το μονοπάτι περνάει μέσα από το μοναδικό ελατόδασος της περιοχής και το σπήλαιο του θρυλικού κλέφτη  Κατσαντώνη όπου σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση κρυβόταν κατά την δίωξη του από τους Τούρκους.





Στους καταρράκτες αν βρεθείς καλοκαιράκι και είσαι αρκετά τολμηρός μπορείς να δοκιμάσεις το κρύο Τζουμερκιώτικο ντουζάκι στην βάση του ωστόσο το χειμώνα ίσως θα ήταν καλή ιδέα να το αποφύγεις.

                


Μετά από την υπέροχη αυτή βόλτα στο τέλος της μέρας,  το τσιπουράκι και τα τουρσιά της Πώλας στην σκιά της Στρογγούλας θα συμπληρώσουν το Ηπειρώτικο γλέντι που σε "χόρευε " όλη μέρα... μωρε ξένε μου.





ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΠΩΤΛΕΡ ΣΤΗΝ ΚΑΓΙΕΝ

Είχα πάνω από δέκα χρόνια να επισκεφθώ το βουνό των Μουσών τον Παρνασσό. Το πρώτο πράγμα που αντίκρισα ήταν το αναμενόμενο, ένα πανέμορφο βουνό ντυμένο στα λευκά με υπέροχα δάση ελάτου, ωστόσο το βουνό που κατά κάποιο τρόπο ενέπνευσε το ποιητικό ρεύμα του παρνασσισμού σήμερα αντιστέκεται σθεναρά στα τεράστια suv πολυτελείας που προσπαθούν να σε προσπεράσουν επιδεικτικά όταν έχεις κολλήσει στην κίνηση περιμένοντας κάποιον που παλεύει να βάλει αλυσίδες μέσα στο κρύο για να φτάσει στο χιονοδρομικό.

Μποτιλιάρισμα ορεινού τύπου

Παρόλα αυτά βέβαια μια μικρή ομάδα από "αντιφρονούντες" ακολουθώντας την λαχτάρα του βουνού και την επιθυμία να μάθουμε επιτέλους σκι, έστω και τώρα, βρεθήκαμε στην χώρα του Καγιεν. Μέσα σε αυτήν την τρέλα ( Αλήθεια τώρα; Εφτά ευρώ καφές και τσίχλες;) βρήκαμε ακριβώς αυτό που χρειαζόμασταν και θέλαμε. Ξεκινώντας από την σχολή σκι Snowflake και τον δάσκαλο μας τον Παναγιώτη που ήταν αποφασισμένος να μας κάνει να σκιαρουμε με οποιοδήποτε κόστος.... και το κατάφερε, κανείς μας δεν περίμενε πως θα κατέβαινε έστω και εύκολη πίστα μόνος στου στο τέλος της μέρας.

Πως στρίβουμε είπαμε;
 Φυσικά Παρνασσός δεν σημαίνει μόνο χιονοδρομικό, διαθέτει και ένα πολύ ενδιαφέρον δίκτυο μονοπατιών και ένα από αυτά περνάει και από το ορειβατικό καταφύγιο "Δεφνερ". Εκεί βρήκαμε και εμείς καταφύγιο μετά το "όργωμα" των πιστών με τον Κωστή και τον βοηθό του τον Δημήτρη να υποδέχονται τους πάντες ως πρέπει, μετά από τόσες τούμπες, με τσικουδιά ( με κυνηγάει...) , αναμμένες σόμπες, υπέροχο φαγητό και φυσικά σε τιμές που στην ευρύτερη περιοχή μπορεί να μην τις έχουν ούτε τα περίπτερα.

Καταφύγιο "Δεφνερ"

Το καταφύγιο λειτουργεί Σαββατοκύριακα επί το πλείστων και σίγουρα είναι ένα μέρος που πρέπει να επισκεφτείς αν βρεθείς στην περιοχή ή ακόμα και να μείνεις καθώς είναι ότι πιο κοντινό σε κατάλυμα κοντά στο χιονοδρομικό και η απίστευτη θέα προς τον Κορινθιακό κόλπο από το σαλόνι και την βεράντα του θα σε κάνουν να μην θες να φύγεις. Όπως όλα τα καταφύγια δεν χρήζει υποστήριξης, εσύ χάνεις που δεν τα επισκέπτεσαι πιο συχνά.


Φευγοντας από το καταφύγιο
Αυτό το σαλόνι δύσκολα σ'αφήνει να φυγεις

























Αν είσαι τυχερός μπορεί ο δρόμος που οδηγεί προς το καταφύγιο να έχει κλείσει από το χιόνι αλλα αυτό δεν είναι δικαιολογία, μια ωρίτσα περπάτημα και μπορεί να είσαι το ίδιο τυχερός με εμάς και να αντικρίσεις μοναδικές εικόνες.








Εν κατακλείδι το να είσαι προκατειλημμένος απέναντι στους τόπους σίγουρα δεν βοηθάει γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Κωστή τον Δημήτρη τον Παναγιώτη και όσους ακόμα γνωρίσαμε σε αυτή την βόλτα, όπως τα παιδιά που βρήκαν την φωτογραφική μου μέσα στο χιόνι και τρέχανε να με προλάβουν, θα υπάρχουν και αυτοί που θα ακολουθούν θα στηρίζουν και θα "χαλανε" την πιάτσα αρκούμενοι στο βουνό, την ομορφιά του και τις κουβεντούλες πάνω από το τσιπουράκι.... ακούς εκεί εφτά ευρώ....  Καλή αντάμωση!!!












ΑΓΡΙΑ ΤΩΝ ΟΡΕΩΝ ΟΜΟΡΦΙΑ

Όπως ίσως έχεις διαπιστώσει στα όρη ακόμη καλοκαίρι δεν είδαμε, δεν περνάει βδομάδα χωρίς να ρίξει και μια μπόρα, έτσι προχθές χάζευα τον Γκιγκιλο  να κατακεραυνωνεται κυριολεκτικά και από τα πλευρά του να χύνονται καταράκτες έτοιμοι να πνίξουν την Σαμαριά (...ξέρω  μαλλον είμαι ερωτευμενος με αυτό το βουνό αλλα τι να κανεις... την αθιβολή* δεν την ορίζεις, πάει εκεί που αγαπα βλ. εδω και εδω ).

Με το δραματικό αυτό σκηνικό να εξελίσσεται, κάποια στιγμή στο μυαλό μου ήρθε η διαπίστωση του πόσο σκληροί ήταν οι άνθρωποι της μαδάρας κάποτε για να αντιμετωπίζουν τέτοια φαινόμενα και ειδικά οι γυναίκες, καθώς είναι γνωστό πως κάποτε στα όρη δεν έβγαιναν μόνο οι άντρες αλλα και ολόκληρες οικογένειες  για ξεκαλοκαιριάσουν με τα κοπάδια.


Στις μαδάρες πλέον δεν συναντάς ποιμενικές οικογένειες παρα μόνο λίγους που κρατάν ακόμη την παράδοση που τους άφησαν οι παλιοί. Και οι γυναίκες; Θα ρωτήσεις! Δεν βγαινουν στα ορη μπλιο; Μα δεν έφυγαν ποτέ.... Ειναι λές και μέσα στην εξέλιξη των αιώνων τα κοπανέλια και οι καρδάρες με το γάλα έγιναν ορειβατικές μποτες, καραμπινερ* και σχοινιά.

























Τα βουνά είναι στην φύση τους να είναι όμορφα όπως και οι θηλυκοί βουνοσύντροφοί μας οπότε ο συνδυασμός τους κάνει την εμπειρία πιο δυνατή με μια δόση φινέτσας που σίγουρα εμείς δεν θα μπορούσαμε να προσθέσουμε με τίποτα.  



























Μέχρι σήμερα είχα την χαρά συνορειβατίσω  με πολλές από τις κυρίες των Ορεων που, μοιράστηκαν το φαγητό τους, μου έδωσαν πρώτες βοήθειες όταν "έφαγα¨τα μούτρα μου, μοιράστηκαν την αλουμινοκουβέρτα τους στο σπήλαιο ή ακόμα πιο απλά και όμορφα  μοιραστήκαμε μια χιονισμένη κορυφή, οι λογισμοί μου κατέληξαν στο ότι θα τους άξιζε μια έκθεση φωτογραφίας αφιερωμένη σε εκείνες, έτσι άρχισα να σκαλίζω το φωτογραφικό μου αρχείο για να βρεθώ στην δύσκολή θέση να αποφασίσω, ποια να αφήσω απέξω; Όλες οι στιγμές που εμφανίστηκαν σε οθόνη και μνήμη ήταν ανεκτίμητες και άλλες δεν υπήρχαν σε εικόνα.


Προσπαθώντας λοιπόν να βγάλω από την δύσκολη απόφαση τον εαυτό μου αποφάσισα να γράψω αυτές τις γραμμούλες και αποδείχθηκε πολύ πιο δύσκολο τελικά.


Πιο δύσκολο, γιατί κάθε πέντε λέξεις στο νου μου πετιόταν ο τίτλος, "άγρια των όρεων ομορφιά" είπαμε την σκέψη καμιά φορά δεν την ορίζεις πάει εκεί που αγαπά. Και έτσι είναι οι σύγχρονες μαδαρίτισσες άγριες, όμορφες, και τις αγαπάμε.  Για αυτό λοιπόν δεν θα γράψω άλλα.
Καλοστραθιές κορίτσια και στην άλλη βόλτα με το καλό, χαιρετισμούς από τα όρη.


















































* Για τους μη γνωρίζοντες την κρητικην αθιβολη σημαίνει σκέψη.